این دکلمه، قصه‌ی دلتنگی عمیق کسی است که بدون یار، تمام مسیر زندگی را سرد و تاریک می‌بیند.

راوی از شکستن پَروبال، جاری شدن اشک‌ها و حسرت دست‌های یار می‌گوید و رابطه‌اش را به داستان «ماه و پلنگ» تشبیه می‌کند؛ عشقی دست‌ نیافتنی که با تمام رنج و تلخی‌اش هنوز در جان او زنده است و نفس می‌کشد

به نظر شما، آیا عشقِ یک‌طرفه بالاخره یک روز فراموش میشه یا مثل یه زخمِ قدیمی تا ابد توی سینه می‌مونه؟ نظر و تجربه‌ت رو برامون بنویس. 💬