این دکلمه، روایت یک دلدادگی زلال و بی‌پرده است. گوینده به جای پناه بردن به جملات کلیشه‌ای اینترنتی، سعی می‌کند با زبان خودش از حسی بگوید که در اعماق وجودش ریشه دوانده.. روایتی از متوقف شدن زمان در لحظه‌ی پلک زدن محبوب، و اعتراف به اینکه او «انتخابِ همیشگی» است، نه یک گزینه در میانِ دیگران

تو تا حالا شده کسی رو به خاطرِ یک «نگاه» یا یک «سکوتِ خاص» انتخاب کنی؟ به نظرت سخت‌ترین بخشِ حرف زدن از دوست داشتن، چیه؟ منتظرِ روایت‌های قشنگتون هستم، اینجا برام بنویسید!