یک دل‌نوشته‌ی جان‌سوز درباره‌ی فقدان پدر و دردی که با گذشت زمان نه تنها کم نشده بلکه با تمام جزئیات زندگی عجین شده است.. این دکلمه، روایتی از تضاد دنیای بیرون (که در حال جشن گرفتن روز پدر است) و دنیای درون (که درگیر خاطرات خاک‌گرفته و جای خالی عزیزان است) می‌باشد، دعوتی برای مرور حسرت‌های تمام‌نشدنی و آن لحظه‌هایی که آدم فقط می‌خواهد زمان به عقب برگردد

اگه می‌تونستی فقط یک لحظه به عقب برگردی و دوباره کنارِ پدرت بشینی، اون لحظه رو کجا و چطور سپری می‌کردی؟ یا کدوم یادگاری ازش برات عزیزترینه؟ برام توی کامنت‌ها بنویس، شاید نوشتنِ این دلتنگی‌ها، کمی قلبت رو سبک‌تر کنه. من همه‌شون رو با جان و دل می‌خونم. 👇