این دکلمه روایتگر یک تجربه‌ی ساده اما عمیقه، جستجوی بی‌پایان برای چیزی که دوستش داریم و در نهایت تن دادن به یک جایگزین، داستان از تلاش برای خرید یک ساعت خاص شروع میشه و به جایی میرسه که گوینده بدون اینکه متوجه باشه، به جایگزین اون‌قدر عادت میکنه که حتی اگر به اصل خواسته‌اش برسه دیگه براش ارزشی نداره.. این یک روایت صریح و تلخ از تفاوت بزرگ میان «عادت» و «اشتیاق» در زندگی آدم‌هاست

تا حالا شده به خودت بیای و ببینی به چیزی (یا کسی) عادت کردی که اصلاً انتخابِ اولت نبوده؟ اون «ساعتِ گمشده‌ی» زندگیِ تو چیه؟ توی کامنت‌ها برام بنویس، شاید حرف زدن درباره‌اش، گرهِ ذهنت رو باز کنه