این دکلمه، روایت صادقانه‌ی اون لحظه‌هاییه که یاد آدم‌های رفته و روزهای گذشته می‌افتیم و دلتنگ می‌شیم اما جوهره اصلی این متن، بلوغ احساسی است یعنی اینکه یاد بگیریم چطور با تغییرات زندگی کنار بیاییم، به جای گیر کردن در حسرت گذشته یاد می‌گیریم که خاطرات رو با لبخند و احترام در قلبمون نگه داریم، اما به اون‌ها وابسته نمونیم در واقع این متن به ما یادآوری میکنه که بزرگ شدن یعنی توانایی رها کردن یعنی یاد بگیریم هر چیزی که بود اگر قشنگ بود در خاطرمون بمونه و اگر نشد با یه نفس عمیق اون رو به دست سرنوشت بسپاریم و به مسیرمون ادامه بدیم...

«شما هم از اونایی هستین که با یه خاطره‌ی قدیمی، یه لبخند تلخ روی لبتون می‌شینه؟ یا فکر می‌کنید رها کردن، سخت‌ترین بخش بزرگ شدنه؟ برام بنویسید… ❤️»