این دکلمه، روایت درونی و صادقانه‌ی یک شب پر از دلتنگی است.. داستان از میل شدید به شنیدن صدای معشوق شروع می‌شود، کسی که در تمام خاطرات و نگاه‌ها حضور دارد اما در واقعیت، حضورش تهی است.. روایت با توصیف دردی بی‌صدا و کوچه‌های ساکت ادامه می‌یابد و در نهایت با یک پایان تکان‌دهنده و تلخ به سر می‌رسد وقتی تمام این دلتنگی‌ها و اشتیاق‌ها تنها برای تبریک گفتن یک «تولد» در دل شب است

تا حالا شده برای یه نفر، حتی وقتی دیگه وجود نداره یا دیگه باهات نیست یه پیام کوتاه یا یه کلمه‌ی ساده بنویسی اما هیچ‌وقت ارسالش نکنی؟ اون کلمه‌ای که تو گلوت گیر کرده رو اینجا برام بنویس… من همه‌شون رو می‌خونم👇