این دکلمه روایتی لطیف و غم‌انگیز از رویای دیدار یک معشوق دیرین است، شاعر در قالب شعری دل‌نشین ماجرای آمدن کسی را توصیف می‌کند که پس از سال‌ها دوری با چشمانی شرمسار و بغضی در گلو به خوابش آمده است؛ دیداری کوتاه که با بوی گل در صبحگاهی دلتنگ به پایان می‌رسد و حسرت یک حضور واقعی را دوچندان می‌کند

شما هم تجربه‌شو داشتید که بعد از بیدار شدن از یک خوابِ خوب، تا ساعت‌ها غمِ نبودنِ اون آدم توی دلتون بمونه؟ کدوم خوابتون از همه بیشتر به دلتون نشسته؟ برام توی کامنت‌ها بنویسید. 👇