این دکلمه، فهرست عاشقانه‌ی «بایدها»ست؛ بایدهایی که هیچ‌کس به ما یاد نداده ولی همه‌مون توی دلمون می‌دونیم یکی که کل‌کل‌هامونو درک کنه، شبا با فکر اون بخوابیم، و اون‌قدر عاشقش باشیم که وسط خیابون سرمونو به ماشین‌های مخالف بچرخونیم! متنی صمیمی و لطیف که توش عشق نه با کلمات بزرگ، که با کوچک‌ترین لحظه‌های روزمره تعریف میشه

خب، حالا نوبت شماست، اگه بخوای جمله‌ی «آدم باید یکی رو داشته باشه که…» رو ادامه بدی، چی می‌گی؟ بهترین چیزی که توی آدم‌ها برات مهمه چیه؟ برام بنویس؛ کنجکاوم جواب‌هاتونو بخونم! 👇