این دکلمه، قصه‌ی دل عاشق و گرفتار رو میگه که یه یار داره اما دلِ یار جای دیگه‌ست..

 راوی شب و روز با این عشقِ یک‌طرفه و خیالی دست و پنجه نرم می‌کنه با اینکه میدونه معشوقش با کس دیگه‌ایه و شاید اصلاً حواسش به او نیست، باز هم خودش رو ساکن کوی یار میدونه و دلش همون‌جاست. 

اوجِ ماجرا توی این بیت‌هاست: «هرچند بگویم که تو را دوست ندارم / چیزی که عیان است، چه حاجت به بیان بود؟» یعنی حتی اگه بخوای عشق ناگفته‌ت رو انکار کنی، خودِ این انکار نشون میده که چقدر این عشق زنده‌ست و تو هنوز دوستش داری داستان یه دل وفاداره که میدونه یارش جای دیگه‌ایه ولی هنوز امید داره

حالا تو بگو…

تا حالا شده کسی رو دوست داشته باشی که بدونی دلش پیش یکی دیگه‌ست؟ ولی بازم نتونی ولش کنی؟

😔💬 تو کامنت‌ها برام بنویس؛ قول می‌دم همه رو با دقت بخونم